ANDRIES EN EMI NIEUWENHUIS

De uit Boelenslaan afkomstige Andries Nieuwenhuis, geboren op 25 februari 1948 aldaar, begon pas in 1971 in wedstrijdverband te fietsen. Daarvoor had hij zijn studie aan de Pedago- gische Academie te Drachten afgerond. Zijn eerste prijs behaalde hij in de Ronde van Kollum voor nieuwelingen op 31 mei 1971 en werd twaalfde. Een goede prestatie boekte Nieuwenhuis in zijn nieuwe woonplaats Surhuisterveen tijdens de jubileumwedstrijden in 1976. Het omnium (criterium 14e, dernykoers 3e in de 3e manche) leverde hem een fraaie vierde plaats in de eindrangschikking op achter Anne Koster, broer Emi Nieuwenhuis en Durk Steensma. In 1980 zette hij een punt achter de racerij. Jarenlang was Andries Nieuwenhuis secretaris van de Wielervereniging Drachten en Omstreken en de uitgave van het uitstekende clubblad "Op 't Kantsje" was bij hem in goede handen. In 1983 werd hij lid van het stichtingsbestuur van het Wielercomité Surhuisterveen en was één van de grote mannen achter het profcriterium.

In november 1984 trad "Drieske" toe tot het districtbestuur van de KNWU in Friesland en beheerde twee jaar lang het secretariaat. Eind 1992 trad hij, na acht jaar, terug als dis- trictbestuurder. Daarna fungeerde hij vele jaren als correspondent voor Friesland van het blad Wieler Revue Nationaal. Grote bekendheid kreeg hij als speaker bij wedstrijden. In 1977 had hij zijn jurydiploma behaald en vanaf 1979 was hij regelmatig te horen als commentator bij vele koersen in het hele land. "Ik leid de dans van het peloton op verbale wijze", aldus Nieuwenhuis. De KNWU waardeerde al zijn activiteiten op wielergebied en onderscheidde hem op 17 maart 2001 tijdens de Dokkum-Woudenomloop met de onderscheiding Het Zilveren Wiel.

Emi Nieuwenhuis, geboren op 28 februari 1950 te Boelenslaan, startte zijn lange wielercar- rière in 1967 bij de nieuwelingen. Bij de clubkampioenschappen voor ploegen in het Groningse Steentil kwam hij uit in de B-ploeg van de WV Drachten en werd vierde. Een jaar later leverde de trainingsreeks in de Haskerveenpolder twee derde en drie tweede plaatsen op en achter Jo de Boer werd hij tweede in de eindrangschikking. Zijn eerste overwinning behaalde hij op Koninginnedag 1968 te Veendam en ook in de Ronde van Grouw zegevierde hij. In 1969 debuteerde Emi Nieuwenhuis bij de amateurs met een 16e plaats in de Ronde van Dokkum maar het zou tot 10 juli 1971 duren voordat hij een amateurkoers zou winnen (Murmerwou- de). Ook de criteriums van Winsum (Gr.) en Kootstertille schreef hij op zijn naam. Niet alleen op de weg, maar zeker op de baan stond de automonteur zijn mannetje. Tijdens de nationale achtervolgingskampioenschappen 1971 in het Olympisch Stadion te Amsterdam ontpopte Emi zich als dé revelatie. Achter kanonnen als de latere wereldkampioen Roy Schuiten en Fedor den Hertog behaalde hij de bronzen plak. In de kwartfinale stuitte hij op Gerrie Knetemann en op een wrakke achterband won hij nipt. De latere KNWU-bondscoach Peter Nieuwenhuis kon hem niet van het brons afhouden en dit leidde er toe dat Emi werd opgenomen in de nationale baanselectie van Frans Mahn. In 1972 won Nieuwenhuis zijn tweede medaille tijdens een NK. Op het onderdeel ploegachtervolging op de Amsterdamse baan won hij, samen met Max van der Klooster, Durk Steensma en Anne Wiegersma, een bronzen medaille. Een zilveren plak was het resultaat op de 50 km-wedstrijd op de baan van het Olympisch Stadion te Amsterdam in 1974. Hij sloot zijn amateurperiode af in 1981 en werd lid van het jurycorps van consul Wiebe Wieling. Ook legde hij zich toe op het organiseren van wedstrijden, door zitting te nemen in het wielercomité in zijn woonplaats Surhuisterveen. Vijf jaar later begon Emi aan zijn tweede wielerjeugd en behaalde een indrukwekkende reeks ereplaatsen en overwinningen. In zijn eerste jaar bij de veteranen werd hij kampioen van Friesland op de weg en tweede op het kampioenschap van Nederland in Warns. In 1987 werd hij wederom Fries kampioen, nu te Drogeham, evenals in 1989 (Finsterwolde). Het beste jaar uit zijn fietsloopbaan was onge- twijfeld 1990. Op 40-jarige leeftijd werd hij tweede van Nederland bij de kampioenschappen voor veteranen te Drogeham, achter André Zijlmans uit Made. De oorspronkelijke winnaar, Ferry van der Vleuten, werd gediskwalificeerd wegens dopinggebruik. Emi was de grote animator van de kopgroep van zes op de steentjes van de Krúswei en deed veel kopwerk. Maar in de eindsprint kwam hij net tekort. Voorts won hij elf wedstrijden in de eigen provin- cie, waaronder de koppeltijdrit te Menaldum (samen met dorpsgenoot Joop Atsma) en het door hem zelf georganiseerde criterium te Surhuisterveen. Te Ried werden in 1991 voor de eerste maal de districtkampioenschappen tijdrijden verreden en de gouden medaille was voor Nieuwenhuis. Ook het wegkampioenschap, verreden in het Drenthse Zuidwolde, ging naar de Feanster veteraan. Een jaar later werd Emi Nieuwenhuis voor de zesde maal districtkampioen (wegkampioenschap te Finsterwolde) evenals het jaar daarop in Buinen. Daarvoor was hij in Kornhorn al kampioen tijdrijden van de districten Groningen, Friesland, Drenthe en Overijssel geworden. Zijn laatste criteriumzege werd behaald in Noardburgum en daarna won hij nog de zware etappewedstrijd Ronde van Luxemburg. Kort daarna betekende een valpartij in de Omloop van de Grensstreek te Hardenberg, een koers die hij in 1988 al eens won, het einde van zijn sportieve loopbaan.