HENDRIK, WIEBE EN FOKKE HOEKSTRA

Hendrik Hoekstra werd op 25 november 1939 te Ureterp geboren. Vanaf de schoolbanken kwam hij spelenderwijs in de wielersport terecht. "Yn 'e sângatten haw ik it hurdfytsen leard", stelde Hoekstra, die op veertienjarige leeftijd al in het veld oefende. Ook de dagelijkse tochten naar de ULO-school te Drachten waren 'echte' wielerwedstrijden. Vader Hoekstra kocht voor vijf tientjes een heuse racefiets en tijdens 'wilde' wedstrijden kwam zijn talent al snel aan het licht toen hij drie wedstrijden op rij won. In 1956 werd hij lid van de Wielervereniging Drachten en Omstreken, maar zijn belangstelling ging ook uit naar andere sporten. Voetbal en korfbal, maar ook de duivensport, boeiden de rustige, bescheiden rietdekker in het bijzonder. In zijn eerste jaar bij de nieuwelingen won hij enkele kleine prijsjes, maar in 1957, toen hij de overstap naar De Friesche Leeuw maakte, was hij al drie keer eerste (Barnflair, Ried en Gorre- dijk). Een jaar later behaalde Henk Hoekstra zeer veel successen en beklom hij 22 keer de hoogste trede van het ereschavot. In Enschede werd hij kampioen van Friesland. Zijn sterke eindschot legde vaak de basis voor een overwinning. Niet alleen in eigen provincie, maar ook ver van huis (Amersfoort, Sassenheim, Den Haag) werden zeges behaald. In zijn eerste amateurjaar, 1959, behaalde hij 14 overwinningen (waaronder voor de tweede maal het kampioenschap van Friesland te Wildervank). Op 21 september 1960 boekte Hoekstra te Dedemsvaart zijn 30e overwinning in 1960! In 1961 werd hij voor de derde keer kampioen van Friesland (te Gijsselte) en dat herhaalde hij in 1962 (Dwingelo) en 1966 (Roodhuis).

Een zeer belangrijke gebeurtenis in het wielerleven van Henk Hoekstra was deelname aan de Ronde van Tunesië in 1961. Onder leiding van de legendarische Evert Lammers ("Evert van Mokum") vertokken drie amateurs en drie onafhankelijken voor de etappewedstrijd over 1527 km, verdeeld over twaalf etappes. Het was een zeer zware wedstrijd, maar de Nederlanders acteerden uitstekend en wonnen het ploegenklassement. Hoekstra werd zestiende in de eindrangschikking. De Volkskrant-verslaggever Pierre Huyskens reisde met het gezelschap mee en van zijn hand is het volgende citaat: "Ik heb Henk Hoekstra in een ijskoude plensbui van de fiets moeten helpen. Zijn vingers bleven, wit uitgeslagen en verstijfd, na de finish in dezefde houding staan, als waarmee hij de stuurstang had omklemd. Nimmer was soigneur Henk de Haan bij de renners zo geliefd, als toen zijn sterke handen na die regen-etappe de koude en stijfheid wegwreven. Ook was hij welkom als Sinterklaas, wanneer hij de droge Tunesische biefstukken -kamelenvlees, zeiden de renners- op gezette dagen kwam aanvullen met uit Nederland meegebrachte en ingeblikte kippetjes, varkenslapjes en meer van dat soort Nederlandse heerlijkheden. Henk Hoekstra was een stille jongen, voor het eerst ver van huis per fiets de woestijn ingetrokken. Hij luisterde zwijgend en lachend naar al onze verhalen 's avonds aan tafel en soms smeet hij door de conversatie heen met een oer-Friese opmerking, die wonderlijk aandeed in dit land van kamelen en Mohammedanen". De Ronde van Tunesië was een geweldige ervaring voor Hoekstra, maar had ook een schaduwzijde. Hij keerde terug met een lintworm en sukkelde gedurende anderhalf jaar met zijn gezondheid. Een gymnastiekleraar te Franeker, Gemser, heeft hem er uiteindelijk met een paardenmiddel vanaf geholpen, maar daarna heeft hij zijn oude niveau nooit meer kunnen evenaren. Een van zijn mooiste ervaringen was verder het winnen van de laatste etappe van Olympia's Ronde door Nederland, met aankomst in Amsterdam. Duizenden mensen zagen hoe Henk Hoekstra zegevierde, en dat leverde hem een televisieoptreden op. Vanaf 1962 reed Henk Hoekstra een aantal jaren voor de RIH-Fongers-ploeg van ploegleider A.Th. Brander. In het najaar van 1964 werd er voor Hoekstra een supportersclub opgericht. Twee trouwe supporters, Siemen de Boer en H. Brouwer uit Ureterp, gaven de stoot tot de oprichting van dit nog nooit eerder in Friesland vertoonde gebeuren. Het bestuur bestond verder uit A. van der Bij uit Harkema-Opeinde, C. van der Veen uit Twijzelerheide en mevrouw J. Rijpma-Van der Hoek uit Bergum. Zo'n zestig leden zorgden er voor dat er voor Hoekstra goede training- mogelijkheden werden geschapen. Zo werd hem vijf weken vakantie aangeboden, waardoor hij geregeld kon trainen. Daarna werkte hij twee weken lang voor halve dagen en nog later werd er nog meer vrije tijd voor de renner uit Ureterp geregeld. In 1968 maakte Hoekstra de overstap naar de pas opgerichte wielervereniging Otto Ebbens. In 1970, na de Ronde van Bergum, nam Hoekstra afscheid. Daarna reed hij nog wel enkele wed- strijden, maar trainen was er niet meer bij. Het werk en het gezin werden prioriteit nummer één. Medio 1974 kwam er een (voorlopig) einde aan de imposante wielerloopbaan van Henk Hoekstra. In 1981 veranderde Henk Hoekstra van werkkring en werd beheerder van de sporthal in Ureterp. Daardoor kreeg hij meer vrije tijd en klom, als veteraan, weer op de racefiets. Hij zou nog zeven jaar bij de 'oudjes' doorbrengen, want pas in 1988 vond Hoekstra het niet meer nodig zijn negenentwintigste licentie aan te vragen.

Wiebe Hoekstra, geboren op 18 september 1941 te Ureterp, had duidelijk minder talent dan zijn broer. In 1956 werd ook hij lid van WV Drachten en beperkte zich tot het rijden van club- wedstrijden. In 1957, toen ook hij de overstap naar De Friesche Leeuw maakte, boekte hij zijn eerste succes en won de Ronde van Grouw voor adspiranten vóór dorpsgenoot Siebe Aarde- ma. Een ander hoogtepunt uit zijn wielerloopbaan was de bronzen medaille op het kampioen- schap van Friesland voor nieuwelingen in 1959 te Wildervank. Daarnaast won hij nog criteriums te o.a. Marrum, Lemmer, Dokkum, Oldeberkoop, Knijpe en Wirdum. In 1969 stopte Wiebe Hoekstra met fietsen.

Ook jongere broer Fokke Hoekstra, geboren te Ureterp op 20 januari 1946, lid van LWV De Friesche Leeuw, kwam in wedstrijdverband uit. In zijn eerste jaar, in 1961, zorgde hij voor een daverende verrassing. In het Drentse Gijsselte werd hij kampioen van Friesland bij de adspi- ranten door niemand minder dan het grote talent Tiemen Groen te verslaan. Daarna won hij nog vele prijzen in clubwedstrijden en criteriums, maar de echte top heeft Fokke Hoekstra nimmer bereikt. Hij stopte in 1967.